::: Pailin Thawornwijit ::: more than inspiration

ส.ค.ส ส่งความสุข

2012-01-03T04:10:00.000-08:00

ก่อนอื่นต้องขอสวัสดีใหม่แก่ทุกท่านค่ะ ห่างหายไปนานเพราะไม่มีอะไรจะเขียน จริงๆก็น่าจะต้องพยายามเขียนอยู่เรื่อยๆแต่ก็เขียนไม่จบซะที แต่ในวาระดีขึ้นปีใหม่ เลยขอส่งคำอวยพร ความสุข ความสำราญ ความรื่นเริง แก่ท่านทั้งหลายในปี สอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า (2555) หวังว่าปีนี้ใครๆหลายๆคนคงจะได้หัวเราะเสียงดังๆมากขึ้นกว่าปีที่แล้วให้ได้ชื่นใจนะคะ ยังไงขอส่งความสุขผ่านผลงานชิ้นนี้ ซึ่งเคยวาดไว้นานแล้ว แต่ไม่ได้มีเวลาสแกนเสียทีให้ได้ชมกันค่ะ สวัสดีปีใหม่ :)

Rooms

2011-03-01T22:31:00.001-08:00

ช่วงที่ผ่านมากลับมาอยู่บ้านนอกอีกครั้ง เบื่อเมืองกรุงอันแสนวุ่นวาย เร่งรีบ กลับมาใช้ชีวิตแบบช้าๆก็ดีนะ ทำให้อยากทำงานศิลปะที่เป็นงานส่วนตัวมากขึ้น ก็เลยทำคอเลคชั่นนี้ขึ้นมาค่ะ โดยตั้งช่ือให้หน่อยว่า "rooms" จริงๆแค่อยากทดลองทำภาพที่มีมุมมอง หรือมีมิติเพิ่มมากขึ้น โดยใช้แค่สีสองสีในงาน โดยงานในคอเลคชั่นนี้จะมี 4 รูปตามที่คิดไว้ แต่ตอนนี้เสร็จไปแค่ 2 รูป เหลืออีก 2 รูปที่ยังคิดไม่ออกว่าจะทำห้องอะไรต่อไปดี แต่ก็อยากให้มีเนื้อหาสนุกๆและเล่าเรื่องไปได้ในตัว โดยสอดแทรกมุมตลกๆเล็กๆน้อยๆเข้าไปด้วย วันนี้เอามาให้ดูแค่นี้ก่อนแล้วกันนะคะ แล้วจะเอา 2 รูปที่เหลือ(ถ้าทำเสร็จ)มาให้ดูใหม่ค่ะ

Lately,I just came back from Bangkok, big city with noise and pollution. I come back to make my personal work to serve myself and my soul. I decided to draw something in different angle by use only 2 colours. So I decided to make 4 but it hasn't finished yet because I still don't know which room I want to draw.

I am thinking to make it like it has something happened in that room and put some small gimmicks in the picture. If it's already finished I will stick it here again. Soon!

Screen printing

2010-05-11T03:18:00.000-07:00

เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา ได้มีโอกาสซื้อนิตยสารฉบับหนึ่งมาจากร้านขายหนังสือในแกลอรี่ เป็นหนังสือที่มีชื่อว่า Varoom รวบรวมศิลปินวาดภาพประกอบ และศิลปินแขนงอื่นๆเข้าไว้ด้วยกัน แต่ที่สะดุดตา คือ ปกสีฟ้ารูปปลา ที่เป็นขวดใส่โชยุไว้กินกับซูชิ ดูเรียบง่าย แต่โดดเด่น เพราะสีสัน และการจัดวางองค์ประกอบ ต่อมาไม่นานได้มีโอกาสอีกครั้งไปชมงาน Pick Me Up (contemporary graphic art fair) ซึ่งจัดขึ้นที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษเป็นครั้งแรก จึงได้รู้ว่าผลงานเจ้าปลาน้อยชิ้นนี้เป็นผลงานการออกแบบของ คุณ James Joyce ซึ่งงานของเขาถูกจัดแสดงร่วมกับงานภาพพิมพ์ชิ้นอื่นๆ แต่มองอย่างไร งานของคุณ joyce ก็โดดเด่นและสะดุดตากว่าของนักภาพพิมพ์คนอื่นๆอยู่มาก อาจเป็นเพราะ สีสัน และความเรียบง่าย ที่ดูเป็นมิตรและสามารถเข้าถึงคนทุกเพศ ทุกวัย ได้นั่นเอง สำหรับในงาน pick me up นั้น เป็นงานที่รวบรวมงานภาพพิมพ์กราฟฟิคดีไซน์เข้าไว้ด้วยกัน โดยในงานเปิดให้มีการโชว์ สตูดิโอภาพพิมพ์ของศิลปินภาพพิมพ์ รวมทั้งศิลปินนักตัดกระดาษ คนที่สนใจสามารถเดินเข้าไปชมได้ใกล้ๆเหมือนกับตนเองได้เข้าไปอยู่ในสตูดิโอนั้นๆได้อย่างสบายใจ

สำหรับสิ่งที่ได้จากงานนี้ไม่ใช่เพียงไอเดียใหม่ๆ แต่นั่นยังรวมไปถึง "วิธีการเล่าเรื่อง" ที่แตกต่างออกไปตามแต่ศิลปิน โดยใช้เทคนิคของภาพพิมพ์ "screen printing" หากมองย้อนกลับดูไทยนั้น จะพบว่าสาขาภาพพิมพ์ไม่ได้ถูกบรรจุอยู่ในวิชาการออกแบบ รวมถึงยังขาดบุคคลากรที่จะทำหน้าที่ในการสอนให้เห็นถึงคุณค่าของงานพิมพ์ มิใช่เพียงการสกรีนงานลงบนเสื้อยืด ซึ่งนั่นก็เป็นทางเลือกหนึ่งที่ได้จากการพิมพ์ แต่จริงๆแล้ว screen printing มีหน้าที่เป็นสื่อในการถ่ายทอดความเรียบง่าย และชัดเจน ตัดทอน ในงานกราฟฟิคได้อย่างดีเยี่ยม ศิลปินในอังกฤษหลายท่านถือเอาเทคนิคนี้เป็นเทคนิคที่ดูมีชั้นเชิงมากกว่าการทำงานที่ใช้เพียงโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในการสร้างสรรค์รูปภาพกราฟฟิค โดยในความคิดของผู้เขียนคิดว่า สาขาศิลปะภาพพิมพ์นั้น ควรถูกบรรจุอยู่ในสาขาวิชาการสอนของนิเทศน์ศิลป์ โดยการทำอย่างไรให้คนรุ่นใหม่เห็นคุณค่าของงานพิมพ์ และรู้จักนำไปประยุกต์เข้ากับการออกแบบ เพราะงานภาพพิมพ์ถือเป็นการปูพื้นฐานชัดเจนให้เยาวชนรุ่นใหม่เข้าใจถึงการนำศิลปะมาประยุกต์เข้ากับงานออกแบบ สำหรับงานนี้ขอฝากแง่คิดดีดีของ Andy Warhol ว่า "Everyone will be famous for 15 minutes"

และนี่คืดแง่คิดดีดีจากศิลปะที่ถูกเรียกว่า "ภาพพิมพ์"

เข้าเยี่ยมชมเว็บไซต์ได้ที่ http://www.somersethouse.org.uk/visual_arts/pick_me_up/

เข้าเยี่ยมชมเว็บไซต์ของคุณ Joyce ได้ที่ http://one-fine-day.co.uk/

1 day exhibition poster

2010-04-20T16:09:00.000-07:00

นี่เป็นโปสเตอร์ของงานนิทรรศการในครั้งนี้ค่ะ โดยเราได้สเกตรูปนี้และนำไปเสนอ ได้รับผลตอบรับที่ดี จึงได้นำมาทำเป็นโปสเตอร์ครั้งนี้ ส่วนเรื่องเลย์เอ้าท์นั้นเป็นของเพื่อนไต้หวันที่ช่วยออกแบบด้วย ผลงานด้านล่างนั้น ถูกวาดลงในกระดาษ A2 โดยใช้กระดาษที่ค่อนข้างบางไปหน่อย แต่เนื้อเนียนและง่ายต่อการวาดด้วยปากกา งานนี้ใช้ปากกาสองชนิดคือ ปากกาหมึกแห้งสีดำ และ ปากกาเมจิกสีแดง บวกกับน้ำหมึกของอินเดียนอิ้งค์ที่ไว้ถมบริเวณที่กว้าง ยากต่อการลงปากกาหัวเล็ก ผลงานชิ้นนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากฤดูใบไม้ผลิและการเวียนว่ายตายเกิดของสรรพสิ่งในโลกใบนี้ มีเกิด

มีดับ วนเวียนเหมือนวัฎจักร ไม่เพียงแต่ต้นไม้เท่านั้นที่เป็นเช่นนี้ มันยังสะท้อนไปถึงชีวิตของคนด้วย

งานนี้ผ่านไปได้ด้วยดี มีงานแสดงทั้งหมด 24 ชิ้น หลากหลายเทคนิคในการวาดใครชอบแบบไหนก็ทำกันไป ขอแค่ขนาดอย่าเกิน A2 เป็นอันว่าใช้ได้ค่ะ นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี ที่เกิดขึ้นที่นี่ ได้เห็นอะไรที่หลากหลาย ทำให้เราเปิดรับอะไรใหม่ๆมากขึ้นอยู่เสมอ และยังทำให้รู้ว่าเพื่อนๆฝรั่งตั้งใจทำงานกันมาก งานเป็นงาน เล่นเป็นเล่น ทุกอย่างต้องถูกคิดมาอย่างลงตัว เพื่อให้พอดีกับงานที่ถูกจัดแสดงทั้งหมด ทั้งป้ายอธิบายงาน และ การแขวน เป็นไปอย่างสวยงาม อาจจะมีขัดใจกันบ้างตามประสางานกลุ่มซึ่งสุดท้ายก็ไม่ใช่ปัญหา ก็พยายามแก้ไขเท่าที่ทำได้ แต่ถ้านอกเหนือจากกฎแล้ว ก็เป็นอันว่าต้องเข้าใจและเคารพกฎในการทำงานร่วมกันตรงนั้นด้วย โดยรวมแล้วประทับใจกับการแสดงงานครั้งนี้มากค่ะ

First exhibition in London

2010-04-18T14:44:00.000-07:00

'1 day moment of magic in modern life' เป็นชื่อคอนเซ็ปต์ของการแสดงงานร่วมกับเพื่อนๆในคลาสอีก 23 คนครั้งแรกในลอนดอนและเป็นนิทรรศการนอกซึ่งไม่ได้เกี่ยวกับทางมหาลัย งานนี้ทุกคนได้รับเวลาไปคนละหนึ่งชั่วโมง เพื่อหา magical moment ของตนเองในช่วงเวลานั้นๆ งานถูกจัดแสดงที่ stolenspace gallery (www.stolenspace.com) เป็นระยะเวลาหนึ่งวันในวันที่ 19 เมษายน 2010 จัดได้เพียงหนึ่งวันเพราะค่าจัดแสดงงานที่นี่ค่อนข้างแพงมากค่ะ พรุ่งนี้จะเก็บภาพบรรยากาศในงานมาให้ดูกัน

Walk Fast, faster

2010-03-05T08:50:00.000-08:00

เพิ่งได้มีโอกาศไปทำสกรีนพริ้นท์เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา สนุกและน่าสนใจมากในด้านเทคนิค เพราะว่าสามารถทำซ้ำได้หลายๆครั้งแล้วแต่ความต้องการ ผลงานชิ้นนี้ค่อนข้างใหญ่ค่ะ ขนาดอยู่ที่ประมาณ A1-A0 ตอนนี้เอามาติดไว้ที่ฝาบ้านกำลังคิดว่าจะเอาไปเข้ากรอบเร็วๆนี้แล้วล่ะ ตอนทำงานชิ้นนี้มีแค่ความคิดว่าอยากจะทดลองทำสกรีนแบบใช้การซ้ำลงบนผลงานชิ้นเดียว ผลที่ได้ค่อนข้างลำบากและยุ่งยากมากค่ะ เพราะเครื่องพิมพ์ที่ได้ใช้วันนั้นเป็นเครื่องเล็กไม่เหมาะกับกระดาษแผ่นใหญ่และบาง แต่สุดท้ายก็เสร็จออกมาจนได้ก่อนที่อาจารย์ฝ่ายเทคนิคจะเข้ามาเห็น ไอเดียของงานคือการนำเสนอเรื่องราวของโลกที่เปลี่ยนแปลงไป เราอาศัยอยู่ในโลกที่ทุกอย่างเร็วจนเราตามไม่ทัน เหมือนตึกในภาพที่เปลี่ยนแปลงเร็วและเคลื่อนไหว การซ้ำลงบนกระดาษบางๆซึ่งทำให้ปรากฏรอยนูนและยับ เป็นการนำเสนอให้เห็นถึงการยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของความไม่พอดีของชีวิตในสังคมทุกวันนี้

I just had the chance to experiment with the screen printing a few months ago. It was so interested to use screen printing to created your work because you can reproduce it all the time you want. This picture's size is around A1-A0 I just put it on the wall and plan to framed it soon. The idea of this picture just happened when I think to repeat my illustration work, it quite messy because the machine is too small for my paper but fortunately I could finished them after the technician will come!. If you look in the work, the building represent the civilization nowadays and the way that people live in the city where make our life go faster and faster. I used the thin paper that made the paper has marks to present the unbalance in this world as well.

ทั้งร้อง ทั้งเล่น เน้นเจ็บคอ

2010-02-25T03:31:00.000-08:00

ร้องเล่นๆ เล่นเล่นๆ ฟังเพลินๆ

เสียงร้อง : ไพลิน ถาวรวิจิตร

ดนตรี : มิญชญา ชโยสัมฤทธ์

Find yourself

2010-02-12T13:38:00.000-08:00

What are you looking for? Are they only hats on your head? How about the dream? How about the ambition ? Who are you? Are you confident enough? Are you smart? Or stupid? Are you crazy just sometime? Have you ever been to the Everest? Have you smiled or cried? What's tomorrow? Where are you now? Who is your best friend? Do you have a lot of money? What are you doing? Have you ever run in the park? Are you sad? Where is the place that you like? Are you mad? Why are you laughing? Who are you? Where is your mom? Don't you go anywhere today? Are they your friends? Where is your shoes?Is the sun goes down? What is your love? Have we ever met each other? Are you old? Have you ever sleep under the trees? What is your favorite song? Can you sing as a bird? Why are you crying? Are you sad? Why you smile? Why you stop? Are you fell? Have you ever snored? Can you walked to the house? Where is your mistress? Have you ever kissed your grandma? Are you beautiful? Do you have a lot of money? What is your goal? Can I touch your hand? Do you like animals? How the world should be? Can you stop eating? Can you do this? How are you today? Do you like me?

Have anyone ever asked you like these?

What is your answer?

Find yourself.

Illustration by Pailin Thawornwijit

Inspiration from Janet Woolley(Illustrator) Vol.1

2010-02-08T13:27:00.000-08:00

วันนี้ได้มีโอกาสนั่งคุยอย่างเป็นทางการกับ Janet Woolley คอร์สไดเร็คเตอร์ของภาควิชา MA Illustration ที่ Camberwell college of arts แจนเป็นอาจารย์มีหน้าที่สอนและควบคุมการเรียนทั้งหมดของภาควิชาภาพประกอบของแคมเบอร์เวล แจนมีสตูดิโอเป็นของตัวเอง และยังได้รับเชิญไปบรรยายตามสถานศึกษามานับไม่ถ้วน ยังไม่รวมกับการคลุกคลีอยู่ในวงการศิลปะและภาพประกอบมายาวนานการที่เรามาคุยกับแจนวันนี้ไม่ใช่มาในหน้าที่คนสัมภาษณ์จากแม็กกาซีนหรือรายการไหนๆ แต่มาจากการเป็นศิษย์ที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับครู สิ่งที่ได้กลับบ้านในวันนี้ไม่ใช่แค่แรงบันดาลใจ แต่มันคือโลกทั้งใบของความเป็นศิลปินและความเป็นอาจารย์ที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวในบุคคลคนนี้ นี่เป็นครั้งที่สองที่ได้คุยกับแจนแบบตัวต่อตัว แต่สิ่งที่ได้เปลี่ยนมุมมองทั้งหมดของการทำงานมาทั้งชีวิตของเรา

เราต้องยอมรับว่ากว่าเราจะเป็น "แก้วชาเปล่า" นั้นยากแสนยาก ความรู้สึกครั้งแรกกับคอร์ส MA Illustration ย้อนไปถึงวันนั้นที่เราเกิดอาการเบื่อคอร์สนี้ ทำตัวติสแตก อยากย้ายคอร์สเพียงเพราะไม่เข้าใจว่าระบบการเรียนการสอนของอังกฤษที่ให้นักเรียนใช้เวลาอยู่กับตัวเอง นั้นเป็นอย่างไร เพียงเพราะแก้วชาของเราตอนนั้นมันเต็มจนล้นออกมา จนถึงวันนี้ที่เราได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า ไม่ใช่คอร์สนี้ไม่ดี แต่มันคือตัวเราเองต่างหากที่ไม่ยอมทำอะไร เราไม่ขวนขวายจนกว่าจะมีใครมาป้อน เราไม่กระตือรือร้น จนกว่าจะมีอาจารย์มาคอยว่ากล่าว นักเรียนไทยเองชินชาเสียแล้วกับการมีอาจารย์มาป้อนทุกสิ่งทุกอย่าง ป้อนจนถึงปาก ทะลุไปถึงคอหอยอยู่ตลอดเวลา เราชินชากับการที่มีอาจารย์คอยเข็นเรา แต่วันนี้ ณ ประเทศอังกฤษ เราไม่มีใคร มีแค่เรา กับเพื่อนอีกคนที่เราคุ้นเคยนั่นคือ "ตัวเราเอง" แต่วันนี้ทำให้เราเข้าใจแล้วว่าการจะเป็นศิลปินที่ดีนั้นเป็นอย่างไรเมื่อเราได้คุยกันแบบซื่อๆ กับศิลปินที่ชื่อว่า "แจน"

วันนี้ขอเล่าในส่วนที่พอจะจำได้ในแง่ของการทำงาน และ การวิจารณ์งานศิลปะ เราเริ่มบทสนทนากับแจนเพราะมีความสงสัยว่าเหตุใดผลงานของนักเรียนในบางคอร์สนั้น งานภาพประกอบจึงได้ออกมาในทาง Fine Art มากกว่าที่จะเป็นงานที่สื่อสารหรือบางครั้งอาจจะเรียกได้ว่าอิงเทรนด์มากกว่าเป็นตัวของตัวเอง (ต้องท้าวความว่าคอร์สภาพประกอบของแคมเบอร์เวลค่อนข้างมีหลากหลายสไตล์มาก ไล่ตั้งแต่ comic ไปจนถึง fine art) แจนอธิบายให้เราฟังได้อย่างน่าคิดว่า

"หากเราเปรียบเทียบการวาดรูปในลักษณงานแบบ Drawing, Fine Art กับการวาดในลักษณะที่เป็น Illustration นั้น เราจะพบความแตกต่างในการนำเสนอเรื่องไอเดีย การวาดในลักษณะของการ expression คือการนำเสนอภาพทางด้านอารมณ์ความรู้สึกของผู้วาด ซึ่งเน้นไปที่ความสวยงาม และบางครั้งการสื่อสารหรือไอเดียอาจจะเป็นแค่อันดับลองลงมา แตกต่างจาก Illustration .. Illustration คือการวาดและการสื่อสารไอเดียของเราแก่ผู้ชม เราไม่ได้เน้นไปแค่ด้านความงาม แต่เรายังต้องหาวิธีทำยังไงก็ได้ ให้ผู้ชมงานเข้าใจเรากำลังพูดเรื่องอะไร อาจารย์เองก็มีส่วนสำคัญในงานของเด็ก บางครั้งก็ไปชี้ทางให้เด็กจนสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง"

ครั้งนี้เองทำให้เราเข้าใจกระจ่างขึ้นมากว่าทำไมที่อังกฤษถึงได้มี MA Drawing ด้วย เพราะในตอนแรกนั้นเราคิดว่าสองอย่างนี้คล้ายคลึงกันมากทางด้านภาพที่ออกมา แต่แจนก็อธิบายได้อย่างกระจ่าง และ ชัดเจน เหมาะสมกับที่เป็นคอร์สไดเรคเตอร์ของที่นี่ จากนั้นเราก็ได้ฟังแจนพูดถึงทัศนคติด้านการเป็นอาจารย์หรือจะเรียกได้ว่า เป็นตำแหน่งที่แจนกำลังยืนอยู่ในขณะนี้ หากมองรอบๆตัวต้องยอมรับว่าคงเป็นไปได้ยากที่เราวิจารณ์งานใคร และจะไม่เอาความเป็นตัวเราใส่เข้าไป แต่วันนี้แจนทำให้เราได้เห็นแล้วว่า ความเป็นครูที่แท้จริงเป็นอย่างไร

" อย่าพูดว่างานนี้ไม่ดี คุณต้องเปิดใจให้กว้าง และยอมรับในสไตล์ที่เกิดขึ้นให้ได้ หากเด็กคนนั้นชอบ Comic คุณก็เพียงแต่ต้องยอมรับในสิ่งที่เค้าเป็น ตัวฉันยอมรับว่าการที่เรามีเด็กหลากหลายสไตล์ในคลาสนั้น ย่อมส่งผลดีต่อตัวเด็กเอง ไม่ใช่ตัวผู้สอน คุณลองคิดดูว่าหากนักเรียนญี่ปุ่นสามารถนำวัฒนธรรมของเค้าสะท้อนออกมาในงานได้มันจะดีขนาดไหน หรือเด็กไทย ไต้หวัน ทุกคนล้วนต่างวัฒนธรรม นี่คือข้อดีของการมีแนวทางที่หลากหลายในงานภาพประกอบ สำหรับตัวฉัน ฉันชอบเห็นมันเหมือนกระจกที่สะท้อนไปมา หากคุณทำงาน Fine Art มันจะดีแค่ไหนหากคุณได้ดูงานที่เป็น Cartoon หรือ comic บ้าง คุณอาจจะคิดว่าคุณทำอย่างนั้นไม่ได้ แต่สิ่งที่คุณได้มันสะท้อนอะไรบางอย่างออกมาและคุณรับตรงนั้นได้"

Inspiration from Janet Woolley(Illustrator) Vol.2

2010-02-08T13:18:00.000-08:00

เรานั่งฟังอย่างใจจดจ่อและต้องยอมรับในตัวของผู้หญิงคนนี้ ที่เป็นทั้งอาจารย์ เป็นทั้งศิลปิน และยังเป็นแม่ของลูกสาวคนสวย แจนยังได้เล่าต่อว่าการที่คนเราชอบทำในสิ่งไหนนั้นมันดี และมันจะดีมาก หากเราเปิดในยอมรับในสิ่งที่เราไม่เคยชอบมันด้วย

"คุณไม่ต้องกำหนดตำแหน่งให้ตัวคุณเองหรอก คุณก็แค่เป็นอะไรก็ได้ที่คุณอยากเป็น สำหรับฉัน ฉันคิดว่า ถึงคุณจะเป็นนักวาดภาพประกอบหรืออะไรก็ตาม แต่คุณมีความสนใจในกราฟฟิคด้วย คุณเข้าใจเรื่องการใช้ตัวอักษร หรือคุณเองก็อาจจะสนใจภาพถ่าย คุณคิดดูสิ คุณไม่เพียงแต่วิจารณ์งานได้แง่มุมเดียว แต่นี่คุณสามารถวิจารณ์ได้หมด คุณลองคิดดูว่าคุณสามารถนำมันไปใช้ได้กับทุกสาขาวิชา วันนึงคุณอาจจะอยากเป็น บก.นิตยสาร อะไรซักฉบับแล้วคุณเองก็มีความรู้ด้านต่างๆ คุณเอามันมาใช้ได้หมด วันนี้คุณอาจจะเป็นนักวาดภาพประกอบ แต่พรุ่งนี้คุณอาจจะเป็นคนทำโฆษณาก็ได้ คุณแค่ต้องรับรู้สิ่งต่างๆรอบตัวในหลายๆทาง"

สำหรับความเป็นครู แจนก็ทำหน้าที่ได้เกินร้อย หากแต่ไม่ใช่ในการสอนเท่านั้น เพราะแจนไม่เคยสอนอะไรเราเลย แจนจะแนะนำในส่วนต่างๆ แต่นั่นมันพอแล้วสำหรับเรา แต่สิ่งที่เราได้จากการพูดคุยกับแจนวันนี้คือคำว่า "แรงบันดาลใจ" แรงบันดาลใจล้วนๆที่เกิดขึ้น ไม่ใช่วิชาความรู้หากแต่เป็นการทำให้เห็นว่าอาชีพครูที่สอนศิลปะเป็นอย่างไร

"มันคือการผลักดันให้เด็กคนนั้นไปสู่จุดที่เค้าอยากยืน มันไม่ใช่เราชี้ให้เค้าไปในจุดของเรา แต่มันคือการทำยังไงให้เค้าไปยืนในที่ที่เค้าชอบ"

นั่นเป็นสิ่งที่แจนพูดเอาไว้ตอนเราเข้ามาเรียนที่นี่เป็นครั้งแรก ประโยคนั้นทำให้เราจำจนตาย ถึงอาชีพที่เรียกว่า "ครู" ในแบบของแจนหากแต่เรายังคุยไปถึงว่า แจนไม่เคยพูดว่าผลงานชิ้นนี้ไม่ดี แจนไม่เคยบอกว่างานนี้ไม่ดี แต่แจนจะแค่แนะนำว่าควรจะปรับปรุงนิดๆหน่อยๆตรงไหนบ้าง และจะปรับปรุงให้มันดีขึ้นอย่างไร เรายังจำได้ดีว่าแจนชอบพูดว่า..

"คุณก็แค่ต้องเล่นกับไอเดีย คุณก็แค่ต้องผ่อนคลาย และนำเสนอมันออกมา มันอาจจะไม่ต้องเพอร์เฟค แต่มันคือขั้นตอนหนึ่งที่โชว์ถึงวิธีการคิดของคุณ"

แจนชอบเล่าว่าหากคุณเบื่อหน่ายกับอากาศอันแสนหดหู่ของประเทศอังกฤษ คุณก็แค่ต้องลองไปหาที่นั่งใหม่ๆและคิดอะไรเพลินๆ วาดอะไรเล่นๆออกมา สำหรับตัวแจนเองแจนบอกว่า ชอบไปนั่งร้านกาแฟ เพราะชอบได้ยินเสียงของคนพูดคุย เสียงช้อนกระทบแก้ว และที่สำคัญ กลิ่นกาแฟ

นั่นเป็นไอเดียสำหรับความรู้สึกเบื่อหน่ายสถานที่เดิมๆ คุณก็แค่ต้องเปลี่ยนที่เท่านั้นเอง ในขณะที่คุยไปนั้นแจนได้สะท้อนถึงการสนใจในความรู้รอบตัวออกมา เรายังจำได้ดีว่าแจนดูงานของเด็กคนไหนเพียงไม่กี่นาทีก็จะสามารถเขียนรายชื่อศิลปินที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้เด็กคนนี้ได้ ภายในระยะเวลาที่น่าทึ่ง เรามองรายชื่อเหล่านั้นค่อยๆพลั่งพลูออกมา เราคิดไปว่า.. "ในหัวแจนต้องเป็นห้องสมุดแน่ๆ"

สิ่งหนึ่งที่น่าสังเกตของแจนคือ แจนเป็นคนมีความรู้รอบตัวสูงส่งมาก แจนจะแนะนำหนังสือหรืออะไรใหม่ๆแก่เราอยู่เสมอ เราคุยกันไปถึงเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับสไตล์ของลายเส้นที่เกิดขึ้นในงานภาพประกอบแจนจะสามารถโยงไปถึงประวัติศาสตร์ได้อย่างน่าทึ่ง ในวันนี้แจนมองลายเส้นของเราและพูดว่า

"คุณน่าจะลองไปดูเครื่องประดับของชนเผ่าแอฟริกาที่อยู่ใน British Museum มันน่าสนใจและมหัศจรรย์มาก หากคุณไปดูมันอาจจะนำแรงบันดาลใจดีดีกลับมาให้คุณ"

แจนยังนำเสนอแง่มุมของการเป็นนักวิจารณ์งานศิลปะที่น่าสนใจ แจนบอกว่า..

" บางครั้งเด็กไม่ทันจะอ้าปากพูด คุณก็ไปว่าเค้าแล้วว่าเค้าทำมาไม่ดีใช้ไม่ได้ เท่านั้นไม่พอคุณยังเอาตัวคุณใส่ลงไปในงานเค้าอีก นั่นมันไม่ถูกต้อง ฉันก็แค่อยากฟังเค้าพูดให้จบก่อน"

แจนยังบอกอีกว่าบางครั้งหากเราดูงานศิลปะที่นักเรียนทำออกมา แจนอธิบายให้เรารู้สึกเหมือนกับว่างานบางชิ้นมันไม่บริสุทธิ์เพราะผู้สอนเข้าไปบิดเบือนสิ่งที่นักเรียนจะนำเสนอและแจนยังพูดถึงบทบาทของความเป็นอาจารย์

"ฉันยอมรับว่าคนเป็นอาจารย์ไม่ได้ถูกทุกอย่าง คุณควรจะรู้ว่าคุณก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งและคุณก็ทำผิดพลาดได้เหมือนกัน"

คำพูดประโยคนี้ทำให้เรานึกไปถึงดาวอีกดวงที่เราไม่เคยไปสัมผัสมาก่อน ดาวที่เราคิดว่ามนุษย์ที่มีน่าที่สอนผู้อื่นควรจะได้ไปเยือนซักครั้ง บทสนทนาของเรากับแจนในครั้งนี้ค่อนข้างยืดเยื้อ แต่ก็เป็นไปอย่างเข้มข้นและสนุกสนาน แจนเป็นคนอารมณ์ดี แจนยังถ่อมตนพูดต่อว่า

"งานฉันก็ใช่ว่าจะดีทุกชิ้น ฉันยอมรับว่างานบางชิ้นก็เป็นขยะ แต่มันก็ไม่แปลกที่จะเป็นแบบนั้น ไม่มีงานใครเพอร์เฟ็คทุกชิ้นหรอก"

เราสองคนจบบทสนทนากันด้วยเสียงหัวเราะ และคำว่า rubbish ที่ยังติดอยู่ในหัวเรา คำว่า ขยะ ของแจนให้อะไรมากกว่าที่เราคิด....

ก่อนจากกันในวันนี้แจนยังทิ้งท้ายกับฉันว่า "คุณทำงานให้ฉันทึ่งสิ ฉันรู้คุณทำได้ คุณก็แค่ต้องเล่นกับมัน"

จากบทสนทนาวันนี้เราได้เรียนรู้อะไรมากมาย และได้เข้าใจว่าโลกใบนี้ยังมีอะไรอีกหลายอย่าง รวมไปถึงการเป็นครูที่สอนให้เด็กได้เรียนรู้ว่า "do your best" แปลว่าอะไร..

ps. ข้อความบางส่วนอาจบกพร่องไปบ้างและผิดเพี้ยนไปบ้าง ต้องขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยค่ะ ด้วยเวลาอันจำกัดและความจำอันแสนสั้น

Edward Bawden, Cecil Higgins Art Gallery

2009-10-11T13:20:00.000-07:00

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้มีโอกาสเดินทางไปชมนิทรรศการของศิลปิน Edward Bawden ณ เมือง Bedford ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง 15 นาที จากลอนดอน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ไปชมนิทรรศการศิลปะที่อยู่ต่างเมือง สำหรับนิทรรศการในครั้งนี้ Janet Wooley (อาจารย์ประจำภาควิชา MA Illustraion, Camberwell college of arts)ได้แนะนำให้ไปชมเพราะว่าอาจารย์อีกท่าน Chris Brown ได้รับเชิญไปพูดเป็นเกียรติแก่ Edward Bawden เป็นที่น่าสนใจมากกว่าสถานที่แสดงงานดูจากภายนอกนั้นเงียบเหงา แต่พอได้เข้าไปกับมีผู้ชมอยู่มากมาย นิทรรศการในครั้งนี้ได้จัดรวบรวมผลงานของศิลปินไว้อย่างมากมาย ผลงานส่วนมาก ศิลปินเลือกใช้เทคนิค Linocut ผสมกับ Letterpress ได้อย่างลงตัว งานหลายๆชิ้นถูกถ่ายทอดถึงรายละเอียดของสถานที่ทั่วๆไป แต่มิติในภาพนั้นน่าสนใจ เพราะใช้สีเพื่อสร้างมิติให้หลากหลาย ในขณะที่บางภาพนั้นเป็นผลงานภาพประกอบหนังสือ ในเซ็ทของหนังสือนั้น ศิลปินได้เลือกใช้สีสันสดใสแต่ยังคงความเป็นงานมือไว้ งานหลายชื้นถูกตีพิมพ์แพร่หลายในสื่อสิ่งพิมพ์ทั่วไปรวมทั้งโปสเตอร์ของสถานีรถไฟใต้ดินอีกด้วย

Work on it

2009-09-03T12:56:00.000-07:00

It just a thing came into my head and my hand keep drawing them throughout on a paper.

My inspiration was from the nature and fantasy, sometime I just want to mimic real life with unreal imagination.

So, this work is effect the feeling that I have with mystery in the nature.

Technique : Drawing by pen and pencil

other special : retouch in some program

Journey me:)

2009-09-03T11:52:00.000-07:00

Three months left behind me before new things are coming in my life. Now, I'm living in London without the culture shock feeling although I still misunderstand clearly with British accent. Anyway, my pre-sessional english course going to finish in next week and my MA course going to start on Monday. It's overlap each other! ha ha good job for new student like me.

Nevertheless, Last weekend I went to travel Oxford city with my sister and also my friend. It such a historical place for living, many old buildings stand under the sun. Most buildings were builded up over 50 years at least so, it were pieces of civilization in the past. A lot of buildings in Oxford have used to be universities and still carries on until nowadays thus, we can see many universities that were builded by old bricks.

Furthermore, a place I like to recommend is 'Alice shop'. There is sell souvenirs from the tale name 'Alice in wonderland' so, you will see many things which came from cartoon characters such as brooch, apron and key ring.

Anyways, just take a look some photos and you will want to visit Oxford. :)

Photo by Minchaya Chayosumrit

Kenwood House and Estate

2009-08-06T12:48:00.000-07:00

This weekend if you don't have much homework to do or somewhere to go (haha..)

I have special place to recommend for everyone who interested in natural and picnic.

" Kenwood House " is the original house dates from the early 17th century and open to public in 1928.

You can enjoy in the sun with interesting drinks you like, also good books. It has very beautiful large yard and

the incredible house in background where you will get the great pictures.

How to go there? ah.. very easy! you can take Piccadilly line (blue one) toward Cockfosters and then

change to take bus at Finsbury Park station, bus number is 210 to Kenwood House.

We can go there someday, maybe when finished our course or some weekend.

Shorditch Festival

2009-07-18T14:55:00.000-07:00

London, Rainy Day 18 July 2009.

Yesterday, I had a chance to joined the Shorditch Festival. There has a lot of activities for people to join free-concert, dogs show and also beautiful parade. So, I took some pictures that showing the atmosphere of the classical concert and firework.

Unfortunately, because yesterday had a showering rain with the strong wind that made some people didn't want to go out ant see these. In the other hand, many people decided to participated in miracle experience, included me and my friends, so we hanged around and brought some food & drinks, waited for the firework.

Although, the rain was coming and the clouds turned to grey color but the people still delighted and dancing on the humid grass. Finally, when the last song was going to the end, the firework was lighted and jetted to the sky that made us felt like in the heaven because the firework appeared above our head, that's incredible event for me. wow!!

I Am A Thai Graphic Designer

2009-04-19T02:21:00.000-07:00

สำหรับโครงการ I Am A Thai Graphic Designer ถูกนำเสนอโดย อ.สันติ ลอว์รัชวี หรือใครๆ คงคุ้นหูกับชื่อ อ.ติ๊กโดยมุ่งเน้นเป็นการรวบรวมและนำเสนอผลงานของนักออกแบบและนักศึกษา ภายในประเทศไทย รวมทั้งนักออกแบบไทยที่อยู่ต่างประเทศเข้าไว้ด้วยกัน เป็นโครงการที่ดีที่น่าสนับสนุนค่ะ
สำหรับงานที่ส่งไปในครั้งนี้ ภาพผลงานในเว็บอาจจะเห็นไม่ชัดมากนัก เพราะรายละเอียดเยอะ และต้องการถ่ายให้เห็นผู้ออกแบบตามที่เงื่อนไข การเข้าร่วมได้ว่าไว้ จึงนำมาเสนอให้ใหญ่ขึ้นในเว็บบล็อคแทนค่ะ

สำหรับผลงานชิ้นนี้ขอตั้งชื่อว่า "สาวบ้านนา กับนักออกแบบงานวัด" ชื่ออาจจะฟังดูเชยๆ บ้านนอกไปหน่อย แต่ก็เหมาะสมกับคนทำแล้ว เพราะต้องยอมรับว่า ความเป็น "ไทย" มักเริ่มต้นและเห็นได้ชัดจาก "ชนบท" และประกอบกับตาลก็เป็นสาวบ้านนอกจริงๆ ไม่คิดจะเป็นสาวในเมืองแต่อย่างใด จึงเป็นที่มาของงานชิ้นนี้ โดยที่งานเน้นไปที่การหยิบจับ element ของความเป็นไทยและบรรยากาศของงานวัด มาเป็นแรงบันดาลใจ จึงจะปรากฏ กองทราย ขนมต้ม เจดีย์ ต้นกล้วย ธงสี โบถส์ อารามวัดต่างๆ ฯลฯ ของความเป็นงานวัดไทยๆ ของไทยเรา ในผลงานชิ้นนี้ สำหรับเทคนิคในการทำงานชิ้นนี้ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรค่ะ ใช้เพียงปากกาดำกับกระดาษเท่านั้น เพราะก่อนหน้านี้พยายามจะติสแตก แต่ทำไม่สำเร็จ เลยกลับมาเป็นตัวเอง แต่คิดว่าต่อไปในภายหน้าอาจจะต้องค้นหาวิธีการนำเสนองานให้ไม่ซ้ำซาก และคงต้องกระตือรือล้นที่จะค้นคว้าให้มากกว่านี้ หวังว่าผลงานชิ้นนี้จะแสดงออกถึง งานออกแบบ และความเป็นไทย เข้าด้วยกันไม่มากก็น้อย อย่างน้อยก็คงจะแจ่มชัดอยู่ใน

สังคมชมบท และแทรกซึมอยู่ในสังคมเมืองของประเทศไทยอยู่บ้างและก็ยังเชื่ออยู่ลึกๆว่ายังไงคนไทยก็ภูมิใจในความเป็นไทยเสมอ

Updated new works.

2009-03-07T23:41:00.000-08:00

สำหรับงาน collection ขาวดำทั้งหมดที่ทำเพิ่มลงในเว็บ www.pailinis.com นั้น

ได้รวบรวมผลงานอยู่เป็นระยะเวลาหลายเดือนเนื่องจากสภาวะทางอารมณ์ที่

ไม่ค่อยจะคงที่ ประกอบกับจินตนาการที่หดหายไปกับการใช้ชีวิตเรื่อยๆเกินไป

สำหรับงานใน collection นี้พยายามจะถ่ายทอดจินตนาการในหลายรูปแบบ

ส่วนมากเกิดจากความเพ้อฝัน เหนือจริง ของจินตนาการรูปแบบงานจึงไม่แน่นอน

แล้วแต่ว่าความเพ้อฝันช่วงนั้นไปจับจุดอยู่ตรงส่วนไหนของจินตนาการ แต่แรงบันดาลใจ

ส่วนหลักล้วนมาจากเรื่องที่เป็นนามธรรม ความฝัน ความไม่แน่นอน และอารมณ์ของมนุษย์

Design(Alone)Cannot Change(Everyting)

2008-11-27T05:37:00.000-08:00

สำหรับผลงานชิ้นนี้จะถูกจัดแสดงที่สยามดิสเคาเวอร์รี่ในวันที่ 1-7 ธันวาคม 2551

ร่วมกับดีไซน์เนอร์อีก 9 ท่านและนักศึกษาจากสิบสถาบันทั่วกรุงเทพฯ

สำหรับโครงการออกแบบโปสเตอร์เพื่อสิ่งแวดล้อมนี้ได้

ถูกจัดขึ้นโดยความคิดของ อาจารย์สันติ ลอรัชวี ผู้ก่อตั้งบริษัท Practical Studio

สำหรับค็อนเซ็ปต์ของงานในครั้งนี้นั้นประเด็นล้วนตั้งเป้าไปที่เรื่องสิ่งแวดล้อมใน

ปัจจุบัน รวมไปถึงงานออกแบบที่มีผลต่อสิ่งแวดล้อม

สำหรับผู้ที่มีความสนใจสามารถเข้าชมและดูข้อมูลเพิ่มได้ที่ http://designalone.blogspot.com/

Dreaming

2008-11-13T00:49:00.000-08:00

งานส่วนมากนั้นได้รับแรงบันดาลใจมาจากธรรมชาติ และความไม่พอดีของมนุษย์ งานชิ้นนี้จึงพยายามถ่ายทอดกิเลสของมนุษย์ที่เกิดขึ้นจากสิ่งรับรู้ รูป รส กลิ่น เสียง ที่เข้ามากระทบ

The other Project

2008-11-13T00:28:00.000-08:00

สำหรับโปรเจ็คนี้ถูกสร้างขึ้นจากโจทย์ที่ทางมหาวิทยาลัย Konsfact ประเทศสวีเดน ได้ให้มาสำหรับ

นักศึกษาท่านไหนที่ต้องการสมัครเข้าเรียนต่อในหลักสูตรปริญญาโท แต่ตอนนั้นเค้าไม่รับค่ะ ฮ่าๆ...

สำหรับเซ็ทภาพถ่ายเซ็ทนี้ค็อนเซ็ปของงานที่พยายามจะบอกเล่าคือความมีตัวตนมากกว่าหนึ่ง

ในคนหนึ่งคน ซึ่งมักจะปรากฎก็ต่อเมื่อเราแสดงอารณ์ ความรู้สึกต่างๆออกมา คล้ายกับคนหนึ่งคนที่มีหลายคน

โดยเทคนิคที่ใช้ในการพิมพ์นั้น ได้ทดลองนำกระดาษไขมาพิมพ์กับเครื่องปริ้นแบบตั้งโต๊ะธรรดา

ได้เทคนิคความเปรอะเปรื้อนที่เกินขึ้น ทำให้ภาพถ่ายดูมีมิติ มากขึ้น